1
وَسِيقَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلَىٰ جَهَنَّمَ زُمَرًا ۖ حَتَّىٰ إِذَا جَاءُوهَا فُتِحَتْ أَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَتْلُونَ عَلَيْكُمْ آيَاتِ رَبِّكُمْ وَيُنْذِرُونَكُمْ لِقَاءَ يَوْمِكُمْ هَٰذَا ۚ قَالُوا بَلَىٰ وَلَٰكِنْ حَقَّتْ كَلِمَةُ الْعَذَابِ عَلَى الْكَافِرِينَ
Kufr keltirgan kimsalar guruh-guruh qilinib, jahannamga haydaladi. Unga yetib kelgan paytlarida uning eshiklari ochiladi va jahannam qoʻriqchilari ularga: “Sizlarga ichingizdan Robbingizning oyatlarini tilovat qilib beradigan va sizlarni ushbu kuningizga roʻbaroʻ boʻlishdan ogohlantiradigan payg‘ambarlar kelmaganmidi?!” – deydilar. Ular: “Ha, kelganlar, lekin azoblash soʻzi kofirlar ustiga muqarrar boʻlgandir”, – deydilar.