وَوَصَّيْنَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْنًا عَلَىٰ وَهْنٍ وَفِصَالُهُ فِي عَامَيْنِ أَنِ اشْكُرْ لِي وَلِوَالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ
Биз инсонга ота-онасига яхшилик қилишни амр қилдик. Онаси уни заифлик устига заифлик билан қорнида кўтариб юрди. Уни кўкракдан ажратиш муддати икки йилда тугайди. Биз инсонга: “Менга ва ота-онангга шукр қилгин. Охирида қайтишлик, фақат Менинг ҳузуримгадир!” – дедик.