فَإِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ ضُرٌّ دَعَانَا ثُمَّ إِذَا خَوَّلْنَاهُ نِعْمَةً مِنَّا قَالَ إِنَّمَا أُوتِيتُهُ عَلَىٰ عِلْمٍ ۚ بَلْ هِيَ فِتْنَةٌ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ
Бас, қачонки, инсонга бирор зиён етса, дарҳол Бизга дуо қилади. Сўнгра, унга, Биз томондан бирор неъмат ато этсак, энди у: “албатта, бу неъмат менга илмим туфайли берилди”, – дейди. Йўқ, лекин у синов эди, фақат уларнинг аксарияти унинг имтиҳон эканини билмайдилар.