قَالُوا يَا لُوطُ إِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَنْ يَصِلُوا إِلَيْكَ ۖ فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ أَحَدٌ إِلَّا امْرَأَتَكَ ۖ إِنَّهُ مُصِيبُهَا مَا أَصَابَهُمْ ۚ إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ ۚ أَلَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيبٍ
Шу пайт фаришталар: “Эй Лут, биз Роббингнинг элчиларимиз. Сенга қавминг асло тега олмайди. Бас, туннинг бир қисмида оиланг билан чиқиб кет. Хотинингдан бошқа сизлардан ҳеч ким атрофга қайрилиб боқмасин. Чунки уларга етган нарса аёлингга ҳам етиб келувчидир. Уларга ваъда қилинган фалокат вақти бомдод пайтидир. Ахир тонг яқин эмасми?!” – дедилар.