Юсуф қочди, Зулайҳо эса қувди ва иккиси эшикка қараб чопишди. Сўнгра Зулайҳо унинг кўйлагини орқа томондан йиртиб юборди. Шу пайт эшик олдида хожаси Қитфирга йўлиқдилар. Зулайҳо унга: “Оилангга ёмонликни истаган кишининг жазоси фақат зиндонга солиниши ёки аламли азоб беришдир”, – деди.

Шунда Зулайҳо: “Мана шу йигит ҳақида сизлар мени маломат қилган эдингиз. Ҳақиқатан, ундан жинсий яқинлик учун нафсини талаб қилганимда, у номусини сақлади. Қасам бўлсинки, агар у мен унга буюраётган ишни қилмаса, албатта, у зиндонга ташланади ва хору зор кимсалардан бўлади”, – деди.

Буни эшитган Юсуф: “Эй Роббим, улар таклиф қилишаётган нарсадан кўра менга зиндон яхшироқдир. Агар уларнинг макрларини мендан даф қилмасанг, уларга мойил бўлиб, жоҳиллардан бўлиб қоламан”, – деди.

Кейинроқ вазир ва унинг ёнидагиларда Юсуфнинг покиза ва бегуноҳ эканлигини тасдиқловчи аниқ далилларни кўрганларидан кейин ҳам халқнинг ғийбатини тўхтатиш учун уни маълум бир вақтгача зиндонга ташлаш фикри пайдо бўлди.

Зиндонга у билан бирга яна икки йигит ҳам тушган эди. Улардан бунгача подшоҳга соқий бўлгани: “Мен тушимда шароб сиқиб тайёрлаётганимни кўрдим”, – деди. Олдин подшоҳга новвойлик қилган бошқа бири эса: “Мен бошимда нон кўтариб турганимни, қушлар эса ундан еяётганини кўрдим”, – деди. Кейин икковлари Юсуфга ялиниб: “Сен бизга бу тушларнинг таъбирини айтиб берсанг. Чиндан ҳам биз сени яхшилик қилувчилардан эканингни кўриб турибмиз”, – дедилар.

Эй зиндондаги икки дўстим, турли-туман “илоҳлар” яхшими ёки ягона ва ҳар нарсадан устун бўлган ғолиб Аллоҳми?

Эй зиндондаги икки дўстим, энди сизлардан биринчингизнинг кўрган тушига келсак, у зиндондан озод қилиниб яна хўжайинига соқийлик қилади. Лекин бошқа иккинчингиз эса дорга осилади ва унинг бошидан қушлар чўқиб ейди. Сизлар у ҳақида жавобини сўраган иш битиб бўлди, энди бу таъбирим ўзгармайди.

Юсуф улардан бирининг қамоқдан қутулиб кетувчи деб ҳисоблаган кишига: “Хожанг ҳузурида мени эслагин”, – деди. Лекин шайтон хожасига Юсуфни эслатишни ёдидан чиқартирди. Натижада, Юсуф яна бир неча йил зиндонда қолиб кетди.

Юсуфнинг саройига келганларидан кейин у ота-онасини ўз тахтига чиқарди ва ҳаммаси унга сажда қилган ҳолларида йиқилди. Юсуф отасига: “Эй отажон, мана шу қирқ йил аввал кўрган тушимнинг таъбиридир. Роббим уни ҳақиқатга чиқарди. Дарҳақиқат, У зиндондан чиқарган пайт менга яхшилик қилди. Шайтон мен билан акаларим орасини бузиб иғво қилганидан кейин мана сизларни саҳродан Мисрга эсон-омон ҳолингизда келтирди. Албатта, Роббим хоҳлаган нарсани лутф қилувчидир. Шубҳасиз, У ҳамма нарсани билиб турувчи – Аълим ва ҳикмат эгаси – Ҳаким Зотдир”, – деди.

Фиръавн Мусога: “Қасам бўлсинки, агар мендан бошқани илоҳ қилиб оладиган бўлсанг, албатта, мен сени зиндонбандлардан қиламан”, – деди.

Йўқ! Албатта, фожирларнинг номаи аъмоллари, аниқ, Сижжийнда бўлади.

Эй Муҳаммад, Сижжийн нима эканини сизга нима билдирди?