1
قَالُوا يَا شُعَيْبُ مَا نَفْقَهُ كَثِيرًا مِمَّا تَقُولُ وَإِنَّا لَنَرَاكَ فِينَا ضَعِيفًا ۖ وَلَوْلَا رَهْطُكَ لَرَجَمْنَاكَ ۖ وَمَا أَنْتَ عَلَيْنَا بِعَزِيزٍ
Қавми унга: “Эй Шуъайб, сенинг айтаётганларингдан кўпини тушунмаяпмиз ва биз сени орамиздаги бир ожиз инсон эканингни кўриб турибмиз. Агар ёнингда қариндошларинг бўлмаганида, сени тошбўрон қилган бўлар эдик. Сен биз учун ҳурматли одам эмассан”, – дедилар.