قَالَ سَآوِي إِلَىٰ جَبَلٍ يَعْصِمُنِي مِنَ الْمَاءِ ۚ قَالَ لَا عَاصِمَ الْيَوْمَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ إِلَّا مَنْ رَحِمَ ۚ وَحَالَ بَيْنَهُمَا الْمَوْجُ فَكَانَ مِنَ الْمُغْرَقِينَ
Ўғли отасига: “Мени сувдан сақлаб қоладиган бирор тоққа чиқиб паноҳ топаман”, – деди. Шунда Нуҳ: “Бугун Унинг Ўзи раҳм қилганидан бошқа Аллоҳнинг амридан сақлаб қолувчи ҳеч қандай куч йўқдир”, – деди. Шу пайт иккисининг ўртасига тўлқин кириб тўсди ва ўғли ғарқ қилинганлардан бўлди.