1
وَلَئِنْ أَخَّرْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ إِلَىٰ أُمَّةٍ مَعْدُودَةٍ لَيَقُولُنَّ مَا يَحْبِسُهُ ۗ أَلَا يَوْمَ يَأْتِيهِمْ لَيْسَ مَصْرُوفًا عَنْهُمْ وَحَاقَ بِهِمْ مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ
Агарда улардан азоблашни маълум муддатгача кечиктириб турсак, албатта, улар: “У азоб келишини нима тўсиб турибди?” – дейдилар. Огоҳ бўлсинларки, у азоб келган кунда улардан қайтиб кетувчи бўлмайди ва масхара қилиб юрган нарсалари ўзларини ўраб олади.