فَلَمَّا دَخَلُوا عَلَيْهِ قَالُوا يَا أَيُّهَا الْعَزِيزُ مَسَّنَا وَأَهْلَنَا الضُّرُّ وَجِئْنَا بِبِضَاعَةٍ مُزْجَاةٍ فَأَوْفِ لَنَا الْكَيْلَ وَتَصَدَّقْ عَلَيْنَا ۖ إِنَّ اللَّهَ يَجْزِي الْمُتَصَدِّقِينَ
Улар оталаридан бу сўзларни эшитгач, егуликка алмаштириш учун бор бисотларини йиғиштириб, яна Миср томонга жўнаб кетишди. Қачонки Мисрга етиб келиб Юсуфнинг ҳузурига киришгач: “Эй азиз инсон, бизни ва аҳли оилаларимизни қийинчилик тутди. Бизлар бу сафар ёнингга арзимас моллар билан келдик. Бас, бизларга тўлиқ ўлчовда озиқ-овқат бергин ва бизларга хайр-садақа қилгин. Аллоҳ, шак-шубҳасиз, сен каби садақа қилувчи зотларни мукофотлайди”, – дедилар.