1
وَلَا أَقُولُ لَكُمْ عِنْدِي خَزَائِنُ اللَّهِ وَلَا أَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَا أَقُولُ إِنِّي مَلَكٌ وَلَا أَقُولُ لِلَّذِينَ تَزْدَرِي أَعْيُنُكُمْ لَنْ يُؤْتِيَهُمُ اللَّهُ خَيْرًا ۖ اللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا فِي أَنْفُسِهِمْ ۖ إِنِّي إِذًا لَمِنَ الظَّالِمِينَ
Нуҳ уларга: “Мен сизларга ёнимда Аллоҳнинг хазиналари бор, демайман. Кўздан пинҳон бўлган ғайб ҳодисаларини ҳам билмайман. Мен фариштаман, – деб ҳам айтмайман. Шунингдек, сизлар кўзларингиз менсимай, ҳақир кўраётган кимсалар ҳақида Аллоҳ уларга ҳеч қандай яхшилик бермайди, – деб ҳам айтмайман. Уларнинг қалбларидаги ихлосни Аллоҳ жуда яхши билувчидир. Агар ундай десам, унда мен, шубҳасиз, золимлардан бўламан”, – деб айтди.