د ك ك

دَكّ : Юмшоқ ва текис тупроқ. قَدْ دَكَّهُ دَكًّا : Уни текислаб қўйди. Аллоҳ буюради: وَحُمِلَتِ اْلأَرْض وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَاحِدَةً : Ер юзи ва тоғлар кўтарилиб, бир-бирларига бир урилиш билан урилиб чилпарчин қилинган вақтда (69/Ҳаққо 14); كَلاَّ إِذَا دُكَّتِ اْلأَرْض دَكًّا دَكًّا : Йўқ, ер силкиниб текис бўлган вақтда (89/Фажр 21); яъни юмшоқ тупроқдек бўлган вақтда. فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا : Роббиси тоққа жилва қилганда уни ер билан яксон қилиб қўйди (7/Аъроф 143). دُكَّان /Дўккон сўзи ҳам шу маънодан келиб чиққан. دَكْدَاك : Юмшоқ қум. أَرْضٌ دَكَّاءُ : Текис ер. Кўплиги دُكّ шаклида келади. Текис ерга ўхшатиб, ўркачсиз туяга نَاقَةٌ دَكَّاءُ дейилади.