Bu ikki kofir va moʻmin guruhlarning misoli xuddi koʻr va kar hamda koʻruvchi va eshituvchilar kabidir. Axir bu ikki misolda ular teng boʻladimi?! Bas, hali ham ibrat olmaysizlarmi?!

Ey zindondagi ikki doʻstim, turli-tuman “ilohlar” yaxshimi yoki yagona va har narsadan ustun boʻlgan g‘olib Allohmi?

Yaʼqub payg‘ambar ularni safarga kuzatayotib: “Ey oʻg‘illarim, Misrga bir darvozadan kirmanglar, balki boshqa-boshqa darvozalardan kiringlar. Men sizlarga Allohdan boʻladigan biror-bir hukmni qaytara olmayman. Hukm faqat Allohning izmidadir. Men, faqat Ungagina suyandim bas, barcha tavakkul qiluvchilar ham Uning Oʻzigagina suyansinlar”, – dedi

Soʻngra Alloh sizlardan oʻsha musibatni daf etgach, sizlarning orangizdan bir toʻda chiqib yana Robbilariga shirk keltiradilar.

Biz Qurʼonni odamlarga asta-sekinlik bilan oʻqib berishingiz uchun uni boʻlaklarga ajratdik va boʻlib-boʻlib nozil qildik.

Xizr Musoga: “Mana shu sen va mening oramdagi ayrilishdir. Endi senga sabr qilishga toqating unga yetmagan narsalarning taʼvilidan xabardor qilaman”, – dedi.

Qachonki ularga aniq oyatlarimiz tilovat qilinsa, kufr keltirganlar kibrlanib iymon keltirganlarga: “Ikki guruhning qaysi biri dunyodagi maqom va mavqe jihatidan yaxshiroqdir?” – dedilar.

Horun Musoga: “Ey onamning oʻg‘li, soch-soqolimdan tortmagin va meni koyima. Agar orqangdan borsam, sen: “Mening gapimga kirmay, bani Isroil avlodini boʻlib yuboribsan”, – deb aytishingdan qoʻrqdim.

Darhaqiqat, Biz Muso va Horunga haq bilan botilni ayiruvchi Tavrotni taqvodorlar uchun ziyo va eslatma qilib berdik.

Darvoqe, Mening bandalarim orasida bir guruh bordir. Ular: “Ey Robbimiz, Senga iymon keltirdik. Bas, bizlarni mag‘firat qil va bizlarga rahm qilgin. Sen rahm qiluvchilarning eng yaxshisisan”, – der edilar.

Munofiqlar: “Allohga va payg‘ambarga iymon keltirdik va itoat qildik”, – deydilar. Lekin shundan keyin ulardan bir guruh dindan yuz oʻgirib ketadi. Ana oʻshalar moʻminlardan emasdir.

Qachonki, oʻrtalarida hukm chiqarish uchun Alloh va Uning payg‘ambariga chaqirilsalar, birdaniga ulardan bir guruhi payg‘ambar huzuriga kelishdan yuz oʻgiruvchidirlar.

Olamlarga doʻzax azobidan ogohlantiruvchi boʻlishi uchun bandasi Muhammadga Furqonni nozil qilgan Zot barakatli va ulug‘dir.

Bas, Biz Musoga: “Asong bilan dengizga urgin”, – deb vahiy yubordik. Keyin dengiz boʻlinib, har boʻlagi ulkan tog‘dek boʻldi. Soʻng Muso va uning qavmi dengiz oʻrtasidan ochilgan yoʻlga tomon yurdilar.

Qasam boʻlsinki, Biz Samud qabilasiga birodarlari Solihni payg‘ambar qilib yubordik. Solih payg‘ambar oʻz qavmiga: “Allohga ibodat qilinglar”, – dedi. Bas, ular daʼvatga quloq solmay birdan kelisha olmaydigan ikki guruhga boʻlinib oldilar.

Qiyomat qoim boʻladigan oʻsha kunda moʻminlar bilan kofirlar bir-birlaridan ajraladilar.

Dinlarini boʻlib yuborib, turli firqalarga ajralgan mushrik kimsalardan boʻlmang. Har bir firqa oʻz oldilaridagi narsa bilan xursanddirlar.

Qachonki, odamlarga biror ziyon yetsa, darhol Robbilariga qaytib, Unga iltijo qiladilar, soʻngra qachonki, Alloh ularga Oʻz tomonidan boʻlgan marhamatni tottirib qoʻysa, birdan ulardan bir guruhi Robbilariga shirk keltira boshlaydilar.

Oʻshanda ulardan bir toifasi: “Ey Yasrib ahli, sizlar uchun bu qadar kuchli yovga qarshi turish imkoni yoʻqdir, bas, oʻz orqangizga qaytib ketinglar”, – dedi. Ulardan yana bir guruhi esa: “Uylarimiz ochiq-sochiq qoldi”, – deb Payg‘ambardan ruxsat soʻradilar. Holbuki, ularning uylari ochiq-sochiq emas edi. Ular faqat jang maydonidan qochishni xohlardilar.

Alloh dushman guruhlarga yordam bergan, ahli kitobdan iborat kimsalarni oʻz qalʼalaridan tushirdi va qalblariga qoʻrquv soldi. Endi, siz ulardan bir guruhni oʻldirasizlar, bir guruhni esa asir olasizlar.