Shunda ular: “Bizlar oʻzimizning oramizdagi bir odamga ergashamizmi?! U holda bizlar haqiqatan ham gumrohlik va nodonlikda boʻlamiz-ku!, – dedilar.

Biz ularning ustiga bir qichqiriq yuborgan edik, ular xuddi qoʻy uchun qoʻra yasovchining qoʻrasidan toʻkilgan xas-xashak kabi yakson boʻlib qoldilar.

Bizning farmonimiz faqat birgina “Boʻl”, – degan soʻzdir. Uning muddati koʻz yumib ochgunchadir.

Sizlar uchun Ibrohim va u bilan birga boʻlgan iymonli kimsalarda goʻzal namuna bordir. Oʻshanda ular oʻz qavmlariga: “Bizlar sizlardan va Allohdan boshqaga ibodat qilayotgan narsalaringizdan bezormiz. Bizlar sizlarni inkor qildik. Toki, sizlar yolg‘iz Allohga iymon keltirmaguningizgacha, sizlar bilan bizning oʻrtamizda doimiy adovat va nafrat paydo boʻldi”, – dedilar. Faqat Ibrohimning otasiga: “Albatta, men Allohdan sen uchun mag‘firat soʻrayman, lekin senga Alloh tomonidan boʻladigan biror narsani qaytarishga kuchim yetmaydi”, – degan soʻzi bundan mustasnodir. Ibrohim va u bilan birga boʻlgan iymonli kimsalarning duosi: “Ey Robbimiz, Sengagina tavakkul qildik, Oʻzingga qaytdik va qaytishimiz ham faqat sening huzuringgadir”, – deyish edi.

Bas, qachonki, surga bir bor puflanganida,

Yer va tog‘lar oʻz joylaridan koʻtarilib, bir-birlariga bir bor urilib chilparchin boʻlganida,

Ey Muhammad, Men yakka qilib yaratgan kimsani Oʻzimga qoʻyib bering!

Bas, u qaytish faqat birgina qichqiriqdir, xolos.