Bas, tunda ular uyquda boʻlgan chog‘larida, u bog‘ ustida Robbingiz tomonidan boʻlmish aylanuvchi ofat aylanib chiqdi.

Soʻngra, past ovoz bilan gaplashib, yurib ketdilar.

Oʻshanda ularning koʻzlari qoʻrqinchda va ularni xorlik egallagan boʻladi. Ular dunyo hayotida sog‘lom boʻlgan hollarida sajda qilishga chaqirilgan edilar.

Ular namozlarida bardavomdirlar.

Robbilarining azobidan qoʻrquvchi kimsalardir.

Ular yana avratlarini zinodan saqlovchidirlar,

Bas, kimki ana shundan boshqani istasa, ana oʻshalar haddan oshuvchi kimsalardir.

Yana namozxonlar oʻzlariga topshirilgan omonatlarga va odamlarga bergan ahdlariga rioya qiluvchilardir.

Ular guvohliklarida toʻg‘ri turuvchilardir.

Ular namozlarini vaqtida ado qilib, qazo boʻlishidan saqlovchi kimsalardir.

Shundayki, u haqda ular doimo tortishuvchidirlar.

Soʻngra ular birdan tirilib yer ustida boʻlib qoladilar.

Ana ular fisqu fujur qiluvchi kofirlarning oʻzidir.

Undan g‘oyib boʻluvchi emaslar.

Oʻshanda u kofirlar oʻsha chohning ustida oʻtirgan edilar

Ular moʻminlarga qilayotgan ishlariga oʻzlari guvoh edilar.

Oyatlarimizga kufr keltirgan kimsalar esa, chap tomon egalaridir.

Albatta, ahli kitob va mushriklardan boʻlgan kufr keltirgan kimsalar jahannam otashida boʻlib, oʻsha joyda mangu qoladilar. Ana oʻshalar xaloyiqning eng yomonidirlar.

Albatta, iymon keltirgan va solih amallarni qilgan kimsalar – aynan oʻshalar xaloyiqning eng yaxshisidirlar.

Ular namozlarini unutib qoʻyadilar.