Oʻshanda ularning koʻzlari qoʻrqinchda va ularni xorlik egallagan boʻladi. Ular dunyo hayotida sog‘lom boʻlgan hollarida sajda qilishga chaqirilgan edilar.

U haq yoʻlidan yuz oʻgirib, teskari qarab ketganni oʻziga chaqiradi.

Nuh iltijo qilib: “Ey Robbim, men qavmimni kecha-yu kunduz iymonga daʼvat qildim”, – dedi.

Ammo daʼvatim ularga faqat iymondan qochishni ziyoda qildi, xolos.

Darvoqe, har gal men ularni Sening mag‘firatingga chaqirsam, ular eshitmaslik uchun barmoqlarini quloqlariga tiqib, kiyimlariga oʻralib oladilar va oʻz kufrlarida qattiq turib oladilar hamda menga itoat qilishga kibr qiladilar.

Soʻngra men ularni baland ovozda oshkora daʼvat qildim.

Albatta, barcha masjidlar Allohnikidir. Bas, masjidlarda Alloh bilan qoʻshib yana biror kimsaga duo qilmanglar!

Yana Allohning bandasi Muhammad Unga ibodat qilib turganida, ular Qurʼon eshitish uchun uning ustida ot yolidek toʻplanib, g‘uj-g‘uj yig‘ila boshladilar.

Ey Muhammad kofirlarga: “Men faqat yolg‘iz Robbimga ibodat qilaman va Unga hech kimni sherik qilmayman”, – deb ayting.

Bas, oʻziga halokatni chaqiradi.

Bas, u oʻzining jamoasini yordamga chaqiraversin!

Biz esa azob farishtalarini chaqiramiz!