Вақтики хушхабарчи келиб, у кўйлакни Яъқубнинг юзига ташлаган эди у кўрадиган бўлиб қолди. Кейин Яъқуб: “Сизларга мен, Аллоҳдан Унинг меҳрибонлиги ҳақида сиз билмайдиган нарсаларни биламан деб айтмаганмидим!” – деди.

Бас, қачонки манзилга етиб Юсуфнинг ҳузуридаги чодирга кирганларида, у ўзини ота-онасининг қучоғига отди ва: “Аллоҳнинг хоҳиши билан Мисрга омонликда киринглар”, – деди.

Қачонки, жаннат аҳли жаннатга, дўзах аҳли дўзахга ҳукм қилиниб иш битгач, шайтон уларга: “Шубҳасиз, Аллоҳ сизларга ҳақ ваъда қилган эди. Мен эса васваса қилиб сизга ваъда бердим-у, лекин ваъдамга хилоф қилдим. Менда устингиздан ҳеч қандай ҳукмронлик йўқ эди. Лекин сизларни ботил йўлга чақирсам, ўзингиз менга жавоб қилдингиз. Энди мени эмас, ўзингизни маломат қилинг. Бугун мен сизнинг қутқарувчингиз эмасман, сиз ҳам мени азобдан қутқарувчи эмассиз. Шундоқ ҳам мен сизлар илгари мени Аллоҳга шерик қилганингизни инкор қилганман. Албатта, у золимлар учун аламли азоб бор”, – деди.

Шундай қилиб, элчилар Лутнинг оиласига етиб келишди.

Денгизда сизларга бирор мусибат етса, илтижо қиладиган маъбудаларингиз йўқ бўлиб қолади, фақат Унинг Ўзи қолади. Сизларга нажот бериб, яна қуруқликка омон чиқариб қўйгач эса Ундан юз ўгирасиз. Ҳақиқатан, инсон ношукрдир.

Ўтмишдаги ана у шаҳарлар аҳолисини зулм қилганларида, уларни ҳалок қилганмиз ва уларнинг ҳалокатларига ваъда қилинган вақтни белгилаб қўйганмиз.

Улар йўлга тушиб, қачонки, икки денгиз қўшиладиган ерга етиб боришгач балиқларини у ерда унутиб қолдирдилар. Шундан кейин балиқ денгизда йўлини топиб сузиб кетди.

Икки денгизнинг туташган жойидан ўтганларида, Мусо йигитига: “Бизга тушлигимизни келтир, ҳақиқатан, бу сафаримиздан жуда чарчадик”, – деди.

Бас, Иброҳим улардан ва Аллоҳдан бошқага сиғинаётган бутларидан четлангач, Биз унга фарзанд қилиб Исҳоқни ва набира қилиб Яъқубни бердик ҳамда барчаларини пайғамбар қилдик.

Вақтики, у олов яқинига келгач: “Эй Мусо!” – деб нидо қилинди.

Бас, қачонки, азобимиз келишини ҳис қилишганда, улар бирданига у жойдан қочиб қолмоқчи бўлар эдилар.

Пайғамбарларини инкор қилган Нуҳ қавмини ҳам тўфонда ғарқ қилдик ва уларни одамлар учун ибрат қилиб қўйдик. Шу билан бирга, бундай золимлар учун охиратда ҳам аламли азоб тайёрлаб қўйганмиз.

Кейин қилган ишимдан қўрқиб сизлардан қочиб кетдим. Бас, Роббим менга ҳикмат берди ва мени пайғамбарлардан қилди.

Сеҳргарлар белгиланган жойга келганларида фиръавнга: “Агар албатта, биз ғолиб чиқсак, бизлар учун бир мукофот борми?” – дедилар.

Бас, икки жамоа бир-бирларини кўрган пайтда Мусонинг одамлари: “Бизлар аниқ ушландик”, – дедилар.

Шундай қилиб, Мусо олов ёнига келгач, унга: “Олов олдидаги Зотга ва унинг атрофидаги кишиларга барака берилди! Оламларнинг Роббиси Аллоҳга тасбеҳлар бўлсин.

Эй Мусо, асонгни ташла. Бас, қачонки, Мусо асосининг худди у илондек ҳаракат қилаётганини кўргач, ортига қарамай қочди. Шунда Биз унга: “Эй Мусо, қўрқмагин! Зеро, Менинг ҳузуримда пайғамбарлар қўрқмайди”, – дедик.

Бас, қачонки, мўъжизаларимиз уларга очиқчасига кўринувчи ҳолда етиб келганда, улар: “Бу аниқ сеҳрдир”, – дедилар.

Бас, қачонки, маликанинг элчилари совғани олиб Сулаймон ҳузурига келгач, у: “Сизлар менга мол-дунё билан мадад бермоқчимисиз?! У ҳолда билингизки, Аллоҳ менга ато этган пайғамбарлик ва подшоҳлик сизларга берган мол-дунёдан яхшироқдир. Лекин сизлар совғаларингиз билан севиняпсизлар”,– деди.

Китобдан илми бор бўлган бир зот эса: “Мен уни кўзингни очиб юмгунингча сенга келтираман”, – деди. Кейин Сулаймон у тахтнинг олдида турганини кўргач: “Бу Роббимнинг шукр қиламанми ёки ношукрлик қиламанми, имтиҳон қилиш учун берган фазлидандир. Ким шукр қилса, бас, албатта, у фақат ўзи учун шукр қилади. Кимки ношукрлик қилса, бас, албатта, Роббим ҳамма нарсадан беҳожат ва улуғ Зотдир”, – деди.