Шунда Мусо: “Агар бундан кейин ҳам сендан бирор нарса ҳақида сўрасам, мени ўзингга ҳамроҳ қилмагин. Чунки мен томондан узрда меъёрга етган бўласан”, – деди.

Дарҳақиқат, Биз Зулқарнайнга Ерда улкан имкон бердик. Ҳамда барча истаган нарсасига эришиш сабабини ҳам ато қилдик.

Улар: “Эй Зулқарнайн, албатта, шу тоғлар ортидаги Яъжуж ва Маъжуж қабилалари Ер юзида бузғунчилик қилувчилардир. Бизлар сенга бир миқдор ҳақ тўласак, биз билан уларнинг ўртасига бир девор қилиб берасанми?” – дедилар.

Ёки куфр келтирганлар Мени қўйиб, бандаларимни ўзларига дўстлар қилиб олишни ўйлайдиларми?! Ҳақиқатан, Биз жаҳаннамни кофирлар учун тушадиган жой қилиб тайёрлаганмиз.

Албатта, иймон келтирган ва яхши амалларни қилган зотлар учун Фирдавс жаннати манзил бўлади.

Эй Муҳаммад, одамларга: “Албатта, мен ҳам сизлар каби бир башардирман. Фақат менга илоҳингиз ёлғиз Илоҳ экани ҳақида ваҳий қилинмоқда. Бас, кимки қиёматда Роббисига дуч келишидан мулоқотда умидвор бўлса, у ҳолда солиҳ амал қилсин ва Роббисига ибодат қилишда ҳеч кимни Унга шерик қилмасин!” – деб айтинг.

Закариё дуосида: “Эй Роббим, дарҳақиқат, менинг суякларим мўртлашди, кексаликдан бошга оқ туташди. Эй Роббим, мен сенга дуо қилиб ҳеч қачон бахтсиз бўлмаганман”, – деди.

Менинг ортимда қоладиган қариндошларимнинг динга даъватни тўхтатиб қўйишларидан қўрқаман. Хотиним эса туғмас бўлиб қолган. Энди, Сен Ўз даргоҳингдан менга ёрдамчи бўлган бир фарзанд бер.

Аллоҳ унга: “Эй Закариё, Биз сенга бир бола хушхабарини берамиз. Унинг исми Яҳё бўлиб, илгари унга ҳеч кимни исмдош қилмаганмиз”, – деб ваҳий қилди.

Марям унга: “Мен Раҳмонга илтижо қилиб, сендан паноҳ беришини сўрайман. Агар Аллоҳдан қўрқувчи бўлсанг, менга яқинлашма”, – деди.

Марям унга: “Мен Раҳмонга илтижо қилиб, сендан паноҳ беришини сўрайман. Агар Аллоҳдан қўрқувчи бўлсанг, менга яқинлашма”, – деди.

Жаброил унга: “Қўрқма сенга зарар бермайман, мен фақат сенга бир покиза ўғил ҳадя қилиш учун келган Роббингдан элчиман, холос”, – деди.

Энди, еб-ичгин ва кўзинг қувонсин. Бас, агар одамзотдан бирортасини кўриб қолсанг ва у сендан савол сўраса унга: “Мен Раҳмон розилиги учун рўза тутишни назр қилганман, бас, бугун бирор инсон билан гаплашмайман”, – деб айтгин.

Шунда гўдак тилга кириб: “Мен Аллоҳнинг бандасидирман. Аллоҳ менга китоб берди ва мени пайғамбар қилди”, – деб гапириб юборди.

Аллоҳга ҳеч қандай фарзанд тутиш мумкин эмасдир. У бундай нуқсондан покдир. У бирор ишни қилишни истаса, фақат унга “Бўл!” – дейди, бас, ўша иш дарҳол бўлади.

Исо ўз қавмига: “Албатта, Аллоҳ Роббим ва Роббингиздир. Бас, Унга ибодат қилинглар. Мана шу тўғри йўлдир”, – деди.

Албатта, Биз Ўзимиз бу Ерни ва ундаги бор жонзотни мерос қилиб оламиз ва барчалари Бизнинг ҳузуримизга қайтариладилар.

Эй Муҳаммад, ушбу китобда Иброҳим пайғамбарнинг қиссасини ҳам ёдга олинг. Шубҳасиз, у жуда садоқатли пайғамбар эди.

Эй отажон, дарҳақиқат, сенга келмаган илм менга келди. Бас, менга эргашгин, сени тўғри йўлга ҳидоят қиламан.

Эй отажон, асло шайтонга ибодат қилма! Чунки шайтон Раҳмонга итоатсиз бўлган эди.