ت م م

تَمَامُ الشَّيْءِ бир нарсанинг ўзидан бошқа нарсага муҳтож бўлмайдиган даражага етиши, охирги ҳаддига етишидир. نَاقِص эса ўзидан бошқа нарсага муҳтож бўлган нарсадир. Бу ҳам сонларга, ҳам ушланадиган нарсаларга нисбатан ишлатилади. Масалан, عَدَدٌ تَامٌ тўлиқ сон ва وَلَيْلٌ تَامٌّ тўлиқ кеча дейилади. Аллоҳ буюради: وَتَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ Роббингизнинг сўзи камолига етгандир (6/Анъом 115); وَاللَّهُ مُتِمُّ نوُرِهِ Аллоҳ Ўз нурини камолга етказувчидир (61/Соф 8); وَوَاعَدْنَا مُوسَى ثَلاَثِينَ لَيْلَةً وَأَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيقَاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً Биз Мусо билан ўттиз кечага ваъдалашдик, унга яна ўн кеча қўшдик, шундай қилиб, унинг Роббисининг белгиланган вақти қирқ кечага тўлиқ бўлди (7/Аъроф 142).