ز ل ق

زَلَق ва زَلَل ; маънолари бир-бирига яқин икки сўздир. Аллоҳ буюради: فَتُصْبِحَ صَعِيدًا زَلَقًا : Силлиқ ерга айланиб қолур (18/Каҳф 40); яъни ўсимликсиз, тойғоқ; худди мана бу оятдагидек: فَتَرَكَهُ صَلْدًا : Уни сип-силлиқ ҳолда қолдирди (2/Бақара 264) مَزْلَق : Тойғоқ ерга дейилади. وَإِنْ يَكَادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّكْرَ : Ўша кофирлар Қуръонни эшитганларида, сизни кўзлари билан деярли йиқитардилар (68/Қалам 51) ояти шоирнинг қуйидаги сўзига ўхшайди:
نَظَرًا يُزِيلُ مَوَاضِعَ اْلأَقْدَامِ -212
212- Оёқлар жойини тойдирувчи бир нигоҳ.
زَلَقَهُ وَأَزْلَقَهُ فَزَلَقَ : Уни тойдирди, у ҳам тойди, дейилади. Юнус шундай дейди: زَلَق ва إِزْلاَق сўзларининг Қуръондан ташқари бошқа бирон жойда ишлатилгани эшитилмаган. Убай ибн Каъбнинг 26/Шуъаро 64-оятини وَأَزْلَقْنَا ثَمَّ الْآخَرِينَ тарзида ўқигани ривоят қилинади. Яъни, бошқаларни ҳам ўша жойда ҳалок этдик.