ت ر ك
Т-р-к
تَرْكُ الشَّيْءِ ибораси — бир нарсани билиб туриб, ихтиёр билан рад этиш ёки мажбур бўлиб қолганда уни ташлаб кетишдир. Биринчисига мисол Аллоҳнинг: وَتَرَكْنَا بَعْضَهُمْ يَوْمَئِذٍ يَمُوجُ فِي بَعْضٍ Ўша куни (қиёмат кунида) Биз уларни қўйиб қўямиз. Улар тўлқин ҳолида бир-бирларига аралашиб кетадилар (18/Каҳф 99); وَاتْرُكِ الْبَحْرَ رَهْواً ва қарши томонга ўтганингда денгизни бор ҳолича очиқ қўявер (44/Духон 24) деган сўзларидир.
Иккинчисига мисол эса Аллоҳ таолонинг: كَمْ تَرَكُوا مِنْ جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ Улар қанчадан-қанча нарсаларни — қанча боғларни, қанча чашмаларни қолдириб кетдилар! (44/Духон 25) деган сўзидир. تَرِكَةُ فُلاَنٍ ибораси — бир кишининг ўлимидан сўнг ортда қолдирган моли ва шу кабилардир. تَرَكْتُهُ كَذَا ибораси эса бирор ҳолатда қолдирилган, охирига етказилган ёки جَعَلْتُهُ كَذَا каби маънода ишлатиладиган иборадир. تَرَكْتُ فُلاَنًا وَحِيدًا фалончини ёлғиз ўзини қолдирдим кабидир.
التَّرِيكَة сўзининг асли — саҳрода ташлаб кетилган тухум деганидир. Дубулға ҳам шу ном билан аталган; бу эса уларнинг дубулғани тухум деб номлашларига ўхшайди.
Иккинчисига мисол эса Аллоҳ таолонинг: كَمْ تَرَكُوا مِنْ جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ Улар қанчадан-қанча нарсаларни — қанча боғларни, қанча чашмаларни қолдириб кетдилар! (44/Духон 25) деган сўзидир. تَرِكَةُ فُلاَنٍ ибораси — бир кишининг ўлимидан сўнг ортда қолдирган моли ва шу кабилардир. تَرَكْتُهُ كَذَا ибораси эса бирор ҳолатда қолдирилган, охирига етказилган ёки جَعَلْتُهُ كَذَا каби маънода ишлатиладиган иборадир. تَرَكْتُ فُلاَنًا وَحِيدًا фалончини ёлғиз ўзини қолдирдим кабидир.
التَّرِيكَة сўзининг асли — саҳрода ташлаб кетилган тухум деганидир. Дубулға ҳам шу ном билан аталган; бу эса уларнинг дубулғани тухум деб номлашларига ўхшайди.