ل ب د

وَأَنَّهُ لَمَّا قَامَ عَبْدُ اللَّهِ يَدْعُوهُ كَادُوا يَكُونُونَ عَلَيْهِ لِبَدًا Аллоҳнинг бандаси (Пайғамбар (сав)) туриб Унга дуо қилаётганида, (жинлар) деярли унинг атрофида кигиз каби бир-бирларига қапишиб кетардилар (72/Жин 19), ушбу оятда келган لِبَدًا сўзи уларнинг унинг устида тўпланиб, бир жойга йиғилишларини ифодалайди. Бирлиги эса لُبْدَة шаклидадир. Зичланган, бир-бирига ёпиштирилган кигиз маъносини англатувчи اَلّلِبْدُ اْلمُتَلَبِّدُ ибораси кабидир. Баъзилар эса шундай дейди: Оятнинг маъноси, кигизнинг ерга тушиши каби унинг устига тушардилар, деганидир.
Оятнинг тегишли сўзи لُبَدًا шаклида ҳам ўқилган. Яъни, ҳаддан ташқари кўплик сабабли, зичлашиб бир-бирига ёпишган ҳолда.
لَبْد сўзининг кўплиги أَلْبَاد ва لُبُود шаклида келади. Бу борада قَدْ أَلْبَدْتُ السَّرْجَ дейилади, бу эса эгарга кигиз қўймоқ маъносини англатади. Отнинг устига бир кигиз ташламоқ эса أَلْبَدْتُ اْلفَرَسَ шаклида ифодаланади. Бу феъл худди أَسْرَجْتُهُ уни эгарладим, أَلْجَمْتُهُ унга юган солдим ва أَلْبَبْتُه уни ювош қилдим феъллари кабидир. لِبْدَة эса, кигизнинг ҳар қандай бўлаги деганидир.
هُوَ أَمْنَعُ مِنْ لِبْدَةِ اْلأَسَدِ У шер ёлидан ҳам мустаҳкамроқдир, иборасида келган لِبْدَة эса, кўкрак деганидир. لَبَّدَ الشَّعَرَ Жунни кигиз қилди ибораси ҳам шу ўзакдандир.
أَلْبَدَ بِاْلمَكَانِ ибораси эса, кигиз бош кийими ундан ажралмагани каби, ундан ажралмас бўлди, деганидир.
لَبِدَتِ اْلإِبِلُ لَبَدًا сўзига келсак, туялар ўзларини ҳолдан тойдирадиган даражада кўп ўтлади и, , деган мақол бор — яъни унинг на ози, на кўп моли бор, деганидир —. , ибораси эса, уни майда бўлаклар орасига қўйдим маъносини англатади.