ل ه ب

لَهَب , оловнинг ёниши, ловуллаб ёниб туриши ҳолатидир. Аллоҳ буюради: لاَ ظَلِيلٍ وِلاَ يُغْنِي مِنَ الَّلهَبِ У на соя беради, на алангадан асрайди (77/Мурсалот 31); سَيَصْلَى نَارًا ذَاتَ لَهَبٍ (У) алангали ўтга кириб куяди (111/Масад 3).
لَهِيب эса, оловнинг кўзга кўринадиган алангаланган ҳолатидир. Худди шунингдек, тутун ва чангга ҳам لَهَب номи берилган. Аллоҳ таолонинг: تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ Абу Лаҳабнинг қўллари қуриб ҳалок бўлсин, ҳалок бўлди ҳам (111/Масад 1) деган сўзига келсак, баъзи муфассирлар айтадиларки: бу ерда Аллоҳ таоло Абу Лаҳабнинг машҳур кунясини назарда тутмаган. Балки унинг ўтга ташланишини, жаҳаннамлик эканини билдирган. Унга бу тарзда исм бериши, урушни авж олдирган ва бевосита унинг ичида бўлган кишига أَبُو اْلحَرْبِ урушнинг отаси ва أَخُو اْلحَرْبِ урушнинг биродари, дейилиши каби бир хил номлашдир.
فَرَسٌ مُلْهِبٌ қизиган от, ибораси ҳам, тез чопадиган отни, аланга олган ўтга ўхшатиб ўйлаб топилган бир номлашдир. Тез чопадиган маъносидаги أُلْهُوب сўзи ҳам шу ўзакдандир.
Ташна инсонга тегадиган иссиқлик ҳам لُهَاب деб номланган.