س ح ت

سُحْت : Илдиздан қириб ташлаш/шилишдир: فَيُسْحِتَكُمْ بِعَذَابٍ : Аллоҳ бир азоб билан илдизингизни қириб ташлайди (20/Тоҳо 61). فَيَسْحَتَكُمْ шаклида ҳам ўқилган. Бу ўзакдан; سَحَتَهُ وَأَسْحَتَهُ /Унинг илдизини қириб ташлади, шакллари келади. Шу маънода, уни қилган кишининг айбланишига сабаб бўладиган нораво нарсага سَحْت ва سُحْت дейилади. Мазкур ишни қилган киши, гўё ўз дини ва шахсиятини илдиздан қириб ташлагандек бўлади: أَكَّالُونَ لِلسُّحْتِ : Улар сухт/ҳаром ейдилар (5/Моида 42). Яъни ўз динларини йўқ қиладиган нарсаларни ейдилар.
Пайғамбар (сав) шундай буюрадилар: “كُلُّ لَحْمٍ نَبَتَ مِنْ سُحْتٍ فَالنَّارُ أَوْلَى بِهِ : Сухт/ҳаромдан пайдо бўлган ҳар қандай гўштга олов кўпроқ лойиқдир.” Шу сабабли порага ҳам سُحْت дейилган.
Ривоятда: “ كَسْبُ الْحَجَّامِ سُحْتٌ : Ҳижома қилувчининг даромади сухтдир.” дейилган. Ҳижоманинг бундай сифатланиши, динни эмас, шахсиятни йўқ қилгани учундир. Дарҳақиқат, Пайғамбар (сав) ҳижома даромадини сув ташувчи туяга ем сифатида беришга ва қулларга едиришга рухсат берганлар.