ش ر ط

شَرْط : Бир нарсага боғлиқ бўлган ҳар қандай маълум ҳукмдир; шу нарсанинг вужудга келиши билан унинг ўзи ҳам вужудга келади. Бу иш ўша ҳукмнинг аломати кабидир. Бу ўзакдан бирлик شَرِيطَةٌ , кўплик شَرَائِط шаклида келади. قَدْ اِشْتَرَطْتُ كذَا : Мана шуни шарт қилиб қўйдим. Шу маънодан аломатга شَرَط дейилган. أَشْرَاطُ السَّاعَةِ : Қиёматнинг аломатлари: فَهَلْ يَنْظُرُونَ إِلاَّ السَّاعَةَ أَنْ تَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً فَقَدْ جَاءَ أَشْرَاطُهَا : Улар қиёматнинг ўзларига тўсатдан келишини кутаётирларми? Дарҳақиқат, унинг аломатлари пайдо бўлди (47/Муҳаммад 18).
شُرَط : Султоннинг сара аскарлари. Уларга бу ном берилиши, ўзлари билан танилган бир қатор аломатлари бўлгани учундир. Баъзилар эса уларга бу ном берилиши, уларнинг тубан кишилар бўлганлиги сабабли эканини айтади. Зотан, أَشْرَاطُ اْلإِبِلِ – арзимас туялар, деганидир. أَشْرَطَ نَفْسَهُ لِلْهَلَكَةِ деган сўз, бир инсон ўз ҳалокатига аломат бўлган ёки ўзида ҳалок бўлишини тақозо этувчи шароитлар мавжуд бўлган бир ишни қилган пайтда айтилади.