ص ب و

صَبِيّ : Балоғатга етмаган бола. رَجُلٌ مُصْبٍ : Бола эгаси бўлган киши. Аллоҳ буюради: قَالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا : Бешикдаги гўдак билан қандай гаплашамиз? – дедилар (19/Марям 29). صَبَا فُلانٌ يَصْبُو صَبْوَةً , ибораси бир инсон бировга ошиқ бўлиб унга мойил бўлганда ва болалар каби иш тутганда айтилади. Мана бу оят ҳам шу маънодадир: أَصْبُ إِلَيْهِنَّ وَأَكُنْ مِنَ الْجَاهِلِينَ : Уларга мойил бўламан ва жоҳиллардан бўламан (12/Юсуф 33).
أَصْبَانِي فَصَبَوْتُ : У менга мойил бўлди, мен ҳам унга мойил бўлдим. الصَّبَا /Сабо шамоли: Қибла томонидан эсадиган шамолга айтилади. صَابَيْتُ السَّيْفَ : Қилични қинига тескари жойлаштирдим; صَابَيْتُ الرُّمْحَ : Найзани эгдим ва уни санчишга тайёрладим. صَابِئُون /Собиийлар — Ҳазрати Нуҳ динига эргашган бир қавмдир. Бир диндан чиқиб бошқа динга ўтган ҳар кимга ҳам صَابِئ /собиий дейилади. Бу сўз, صَبَأَ نَابُ الْبَعيِرِ : Туянинг ўткир тиши чиқди, иборасидан олингандир. Ҳамзани таҳфиф қилиб صَابِين тарзида ўқиганлар ҳам бўлган. Худди, لايَأْكُلُهُ إلاَّ الْخَاطُون : Уни хатокорлардан бошқаси емайди (69/Ҳаққо 37) оятидаги الْخَاطُون каби. Баъзилар эса сўз юритилаётган сўз صَبَا يَصْبُو феълидан келган дейишади. Аллоҳ буюради: وَالصَّابِِئينَ والنَّصَارَى : Собиийлар ва насронийлар (22/Ҳаж 17); وَالنَّصَارَى والصَّابِِئينَ : Насронийлар ва собиийлар (2/Бақара 62).