ص ل ب

صَلْب : Қаттиқ. Салобат ва шиддат нуқтаи назаридан белга صُلْب ва صَلَب дейилган. Аллоҳ буюради: يَخْرُجُ مِنْ بَيْنِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ : (У сув) бел билан кўкрак қафаси орасидан чиқади (86/Ториқ 7); وَحَلَائِلُ أَبْنَائِكُمُ الَّذِينَ مِنْ أَصْلَابِكُمْ : Пуштингиздан бўлган (ўз) ўғилларингизнинг хотинлари (билан уйланишингиз ҳаром қилинди) (4/Нисо 23). Бу оят боланинг отадан бир бўлак эканлигига ишорадир. Шоирнинг мана бу сўзи ҳам шунга ишора қилади:
وَإِنَّمَا أَوْلاَدُنَا بَيْنَنَا *** أَكْبَادُنَا تَمْشِي عَلَى اْلأَرْضِ -283
283- Фарзандларимиз орамизда фақатгина;
Ер юзида юрувчи жигарларимиздир.
Бошқа бир шоир эса шундай дейди:
فِي صَلَبٍ مِثْلِ الْعِنَانِ الْمُؤْدَمِ -284
284- Қовурға суягида; теридан жилов каби.
صَلَب ва اِصْطِلاَب : Суякдан ёғ чиқаришдир. صَلْب : Инсонни ўлдириш учун осишдир. Баъзилар бу сўзнинг, кишининг белини/орқасини бир тахтага боғлаш маъносида эканлигини айтади. Баъзилар эса унинг صَلْبُ الْوَدَكِ /ёғ чиқариш сўзидан келиб чиққанини айтади. Аллоҳ буюради: وَمَا قَتَلُوهُ وَمَا صَلَبُوهُ : Уни на ўлдирдилар, на хочга тортдилар (4/Нисо 157); وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ : Ҳаммангизни осдираман (26/Шуъаро 49); وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ فِي جُذُوعِ النَّخْلِ : Сизни хурмо шохларига : (5/Моида 33).