ف و ز
Ф-в-з
فَوْز : Саломатликнинг рўй бериши билан бирга яхшиликка эришишдир. Аллоҳ буюради: ذَلِكَ الْفَوْزُ الْكَبِيرُ : Бу, катта ютуқдир (85/Буруж 11); وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ فَازَ فَوْزًا عَظِيمًا : Ким Аллоҳга ва Унинг пайғамбарига итоат қилса, шубҳасиз, улкан ютуққа эришган бўлади (33/Аҳзоб 71); ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْمُبِينُ : Ана шу очиқ-ойдин ютуқдир (45/Жосия 30); وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ : Ана шу энг катта ютуқдир (40/Ғофир 9); وَأُولَئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ : Ана ўшалар ютуққа эришувчилардир (9/Тавба 20).
Нажотга сабаб бўлади деган умидда чўл مَفَازَة деб аталган. Киши унинг туфайли нажот топган пайтда ҳам чўлга مَفَازَة исми берилади. Зеро чўл ҳалокатга сабаб бўлгани каби, баъзан нажотга ҳам сабаб бўлади. Чўл, тасаввур қилинган ва унда дуч келинадиган нарсага кўра бу иккисидан бири билан номланади. Баъзиларга кўра, чўлга مَفَازَة дейилиши, فَوَّزَ الرَّجُلُ : Одам ҳалок бўлди, деган сўздан келиб чиққан. Агар فَوَّزَ нинг هَلَكَ /ҳалок бўлди маъносини англатиши тўғри бўлса, бу сўз, вафот этган кишининг дунё қийинчиликларидан қутулгани ўйланиб, فَوْز /нажот маъносидан келиб чиққан. Зеро ўлим, бир жиҳатдан ҳалокат бўлса-да, бошқа бир жиҳатдан нажотдир. Шунинг учун шундай дейилган: مَا أَحَدٌ إِلاَّ وَالْمَوْتُ خَيْرٌ لَهُ : Ҳеч бир киши йўқки, унинг учун ўлим яхшироқ бўлмаса. Бу, дунё ҳоли ўйланганда шундайдир. Аммо инсоннинг охиратда эришадиган неъматларига оид ҳоли эътиборга олинганда эса, ўлим энг катта нажотдир: : (3/Оли Имрон 185). ; яъни : (4/Нисо 73); яъни, улар дунё молига жуда ўч бўлиб, қўлга киритадиган ўлжаларини катта ютуқ деб ҳисоблайдилар.
Нажотга сабаб бўлади деган умидда чўл مَفَازَة деб аталган. Киши унинг туфайли нажот топган пайтда ҳам чўлга مَفَازَة исми берилади. Зеро чўл ҳалокатга сабаб бўлгани каби, баъзан нажотга ҳам сабаб бўлади. Чўл, тасаввур қилинган ва унда дуч келинадиган нарсага кўра бу иккисидан бири билан номланади. Баъзиларга кўра, чўлга مَفَازَة дейилиши, فَوَّزَ الرَّجُلُ : Одам ҳалок бўлди, деган сўздан келиб чиққан. Агар فَوَّزَ нинг هَلَكَ /ҳалок бўлди маъносини англатиши тўғри бўлса, бу сўз, вафот этган кишининг дунё қийинчиликларидан қутулгани ўйланиб, فَوْز /нажот маъносидан келиб чиққан. Зеро ўлим, бир жиҳатдан ҳалокат бўлса-да, бошқа бир жиҳатдан нажотдир. Шунинг учун шундай дейилган: مَا أَحَدٌ إِلاَّ وَالْمَوْتُ خَيْرٌ لَهُ : Ҳеч бир киши йўқки, унинг учун ўлим яхшироқ бўлмаса. Бу, дунё ҳоли ўйланганда шундайдир. Аммо инсоннинг охиратда эришадиган неъматларига оид ҳоли эътиборга олинганда эса, ўлим энг катта нажотдир: : (3/Оли Имрон 185). ; яъни : (4/Нисо 73); яъни, улар дунё молига жуда ўч бўлиб, қўлга киритадиган ўлжаларини катта ютуқ деб ҳисоблайдилар.