م ل ح

مِلْح — таниш шаклда таъми ўзгарган ва музлайдиган сувдир. Музламаса ҳам, таъми ўзгарганда унга مَاءٌ مِلْحٌ шўр сув дейилади. Араблар жуда кам ҳолларда مَاءٌ مَالِحٌ шўр сув, дейишади. Аллоҳ буюради: وَهَذَا مِلْحٌ أُجَاجٌ униси шўр ва аччиқ (25/Фурқон 53).
مَلَّحْتُ اْلقِدْرَ Қозонга туз ташладим, أَمْلَحْتُهَا унга туз тўлдирдим, яъни, туз билан бузиб юбордим дейилади.
سَمَكٌ مَلِيحٌ шўр балиқ деганидир.
مِلْح сўзидан истиора йўли билан مَلاَحَة гўзаллик олинган. Шу маънода رَجُلٌ مَلِيحٌ чиройли одам дейилган. Бу эса сезилиши очиқ бўлмаган бир гўзалликка ишора қилади.