ز ف ف

زَفَّ اْلإِبِلُ يَزِفُّ زَفًّا وَزَفِيفًا : Туя югурди, югурмоқда; أَزَفَّهَا سَائِقُهَا : Ҳайдовчиси уни югуртирди. 37/Соффат 94-оят турли қироатларга кўра турли маъноларга келади: [Йо ҳарфининг фатҳаси билан] إِلَيْهِ يَزِفُّون : Дарҳол югуриб унга бордилар. [Йо ҳарфининг заммаси билан] إِلَيْهِ يُزِفُّون : Ҳамроҳларини унга томон югуришга ундадилар.
زَفِيف сўзининг асл маъноси — шамолнинг эсиши ҳамда гоҳ учиб, гоҳ юриб борадиган туяқушларнинг тез юришидир.
زَفْزَفَ النَّعَامُ : Туяқуш югурди. زَفَّ الْعَرُوسَ (Келинни қариндошининг уйидан олиб, куёвнинг уйига олиб борди) ибораси ҳам шу маънодан истиора қилингандир.
Тезликни тақозо қилувчи истиора келиннинг юриши сабабидан эмас, балки бахт енгиллиги билан кетиши сабабидандир.