ر ف ث

رَفَث : Жинсий алоқа ва уни эсга солувчи нарсалар каби, талаффуз қилиниши қабиҳ саналадиган маъноларни ўз ичига олган сўздир. Бу сўз қуйидаги оятда жинсий алоқадан киноя қилинган: أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ إِلَى نِسَآئِكُمْ : Рўза кечаси хотинларингиз билан қўшилиш сизларга ҳалол қилинди (2/Бақара 187). Бу оят, ўша вақтда аёлларни жинсий алоқага даъват қилиш ва бу ҳақда улар билан гаплашиш жоиз эканига ишорадир. رَفَث сўзининг ( اِلَى ) юкламаси билан мутаадди (ўтимли) бўлиши, унинг тошиб чиқиш/оқиб кетиш маъносини ўз ичига олганидандир.
فَلاَ رَفَثَ وَلاَ فُسُوقَ وَلاَ جِدَالَ فِي الْحَجِّ : Ҳажда рафасга (қабиҳ сўзларга), гуноҳга ва жанжал қилишга ўрин йўқдир (2/Бақара 197). Бу оят ҳаж чоғида ҳам жинсий алоқани, ҳам бу ҳақда гаплашишни — чунки бу ҳам унга ундайди — ман қилган бўлиши мумкин. Лекин оятнинг фақат жинсий алоқани ман қилгани тўғрироқдир. Дарҳақиқат, Абдуллоҳ ибн Аббосдан тавоф қилаётганда қуйидаги шеърни айтгани ривоят қилинган:
فَهُنَّ يَمْشِينَ بِنَا هَمِيسًا *** إِنْ تَصْدُقِ الطَّيْرُ نَنِكْ لَمِيسًا -195
195- Улар (аёллар) пичирлаб ёнимиздан ўтадилар;
Агар қуш рост сўзласа, Ламис билан яқинлик қиламан.
رَفَثَ : Қабиҳ сўз айтди; أَرْفَثَ : Қабиҳ сўзли бўлди. Бу икки феъл шакли бир-бирини тақозо қиладиган икки нарса кабидир, шу сабабдан бири бошқасининг ўрнида ишлатилади.