ن ق ب

Деворда ва терида бўладиган тешик نَقْب , ёғочда бўлса эса ثَقْب деб аталади. Шу маънода نَقَبَ اْلبِيطَارُ سُرَّةَ الدَّابَّةِ بِاْلمِنْقَبِ Байтор ҳайвоннинг киндигини парма билан тешди, дейилади. مِنْقَبِ — парма, тешгич; مَنْقَب эса тешиладиган жой, نَقْبُ اْلحَائِطِ девор тешиги ёки деворни тешиш, деганидир.
نَقَّبَ اْلقَوْمُ — жамоа юрди. Аллоҳ буюради: فَنَقَّبُوا فِي الْبِلَادِ هَلْ مِنْ مَحِيصٍ шаҳарларни тешиб-тешиб ташлаган қанчадан-қанча наслларни ҳалок қилдик, ҳеч қочиб қутулиш жойи борми? (50/Қоф 36).
كَلْبٌ نَقِيبٌ — овози бир оз пасайиши учун ҳиқилдоқ пардаси кесилган ит.
نَقْبَة — қўтир касаллигининг бошланишидир. Кўплиги نُقَب шаклида бўлади.
نَاقِبَة эса яра деганидир.
نُقْبَة — кўйлак каби бир либосдир. Ичидан камар ўтказиладиган тешиги бўлгани учун бу номни олган.
مَنْقَبَة — тоғдан ўтадиган йўл деганидир, истиора йўли билан гўзал хатти-ҳаракатлар учун ҳам ишлатилади. Бу унинг таъсирли бир нарса бўлганидан ёки юксак бир йўл бўлганидандир.
نَقِيب — бир жамоани ва уларнинг аҳволини назорат қилиб турувчи етакчи, бошлиқ деганидир, кўплиги эса, نُقَبَاءُ шаклида бўлади. Аллоҳ буюради: وَلَقَدْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ بَنِي إِسْرَائِيلَ وَبَعَثْنَا مِنْهُمُ اثْنَيْ عَشَرَ نَقِيبًا Аллоҳ бани Исроил авлодларининг аҳду паймонини олган эди. Улар орасидан ўн икки бошлиқ юборган эдик (5/Моида 12).