م ش ي

مَشْى : Бу сўз кишининг ўз ихтиёри билан бир жойдан бошқа жойга юришидир. Аллоҳ буюради: كُلَّمَا أَضَاء لَهُم مَشَوْا فِيهِ уларни ёритган сайин унинг нурида юрадилар (2/Бақара 20); فَمِنْهُمْ مَنْ يَمْشِي عَلَى بَطْنِهِ баъзиси икки оёқда юради (24/Нур 45); يَمْشُونَ عَلَى اْلأَرْض هَوْناً ер юзида камтарлик билан юрадилар (25/Фурқон 63); فَامْشُوا فِي مَنَاكِبِهَا ернинг елкаларида кезинглар/юринглар (67/Мулк 15).
مَشَى : Бу сўз, киноя йўли билан фитначилик, гап ташиш маъносида ҳам ишлатилади. Аллоҳ буюради: هَمَّازٍ مَشَّاءٍ بِنَمِيمٍ Тили билан санчувчи, чақимчилик қилувчи (68/Қалам 11). Шунингдек, сурги (ичак бўшатувчи) дори ичиш ҳам киноя йўли билан шу сўз орқали ифодаланади. Шу маънода شَرِبْتُ مَشْيًا وَمَشْوًا Сурги дори ичдим дейилади.
مَاشِيَة қўйлар ва майда шохли ҳайвонлардир.
اِمْرَأَةٌ مَاشِيَةٌ болалари кўпайган аёл деганидир.