ل ز م

Бирор нарса ҳақида ишлатиладиган لُزُومُ الشَّيْءِ ибораси, унинг узоқ вақт қолганини англатади. Шу ўзакдан доимий ҳамроҳлик маъносида لَزِمَهُ يَلْزَمُهُ لُزُومًا феъли ишлатилади.
إِلْزَام эса икки хилдир. Бири — Аллоҳ ёки инсон томонидан тайёрланадиган боғлиқлик ва бўйсунишдир. Иккинчиси эса ҳукм чиқариш ва бошқариш шаклида юзага чиқадиган илзомдир. Қуйидаги оятлар бунга мисолдир: أَنُلْزِمُكُمُوهَا وَأَنْتُمْ لَهَا كَارِهُونَ биз, сизлар истамаган ҳолда, уни сизларга зўрлаб ми қабул қилдирамиз? (11/Ҳуд 28).
Яна буюради: وَأَلْزَمَهُمْ كَلِمَةَ التَّقْوَى Уларни тақво калимаси устида барқарор қилди (48/Фатҳ 26); فَسَوْفَ يَكُونُ لِزَامًا у ҳолда азоб ёқангизни қўйиб юбормайди! (25/Фурқон 77), яъни: азоб сизлар учун муқаррар бўлади. وَلَوْلاَ كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَكَانَ لِزَامًا وَأَجَلٌ مُسَمًّى Агар Роббинг томонидан берилган бир ҳукм ва белгиланган бир муддат бўлмаганида эди, улар дарҳол азобга дучор бўлардилар (20/Тоҳо 129).