د ع ع

دَعّ : Шиддат билан ҳайдашдир. Бунинг асли эса қоқилган кишига دَعْ, دَعْ дейилишидир; худди унга لَعَا дейилгани каби. Аллоҳ буюради: يَوْمَ يُدَعُّونَ إِلَى نَارِ جَهَنَّمَ دَعًّا : У кун улар жаҳаннам оташига итилиб, суриладилар (52/Тур 13); فَذَلِكَ الَّذِي يَدُعُّ الْيَتِيمَ : Мана ўша, етимни итади, суради (107/Моъун 2). Шоир эса шундай дейди:
دَعَّ الْوَصِيِّ فِي قَفَا يَتِيمِهِ -158
158- Васийнинг етимининг энсасини итарлагани каби.