د م د م

فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم: (91/Шамс 14); яъни, Роббилари уларни ҳалок этди ва уларга азоб берди. دَمْدَمَة нинг мушук овозининг ифодаси экани ҳам айтилади. Қуйидаги сўз шу маънодан келиб чиққан: دَمْدَمَ فُلاَنٌ فِي كَلاَمِهِ : Фалончи ўз гапида ғулдиради. دَمَمْتُ الثَّوْبَ : Кийимни бир турдаги бўёқ билан бўядим. دِمَام : У билан бўяладиган нарса. بَعِيرٌ مَدْمُومٌ بِالشَّحْمِ : Ёғ билан қопланган туя. دَامَاء ва دُمَمَة : Оқ қуённинг инига дейилади. Тахфиф шакли билан دَامَاء ва دَيْمُومَة ; кенг чўл маъносини англатади.