ه ض م

هَضْمُ : сўзи — ичида юмшоқлик бўлган, эрий оладиган, ҳазм бўладиган нарсаларнинг тарқаладиган даражада ҳазм қилинишидир. Шу маънода هَضَمْتُهُ فَانْهَضَمَ дейилади, бу «кесдим, уздим, майдаладим» маъносини англатади. Кесилиб най шаклига келтирилган қамишга قََصَبَةٌ مَهْضُومَةٌ дейилиши каби. مِزْمَارٌ مُهَضَّمٌ ибораси ҳам шу маънога келади.
Аллоҳ буюради: وَزُرُوعٍ وَنَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ Экинзорлар ва новдалари юмшоқ хурмо дарахтлари ичида (26/Шуъаро 148).
Яъни, улар шунчалик бир-бирига кириб кетганки, гўё майдаланиб уст-устига ташлангандек.
هَاضُوم сўзи эса, овқатни ҳазм қилиш учун ишлатиладиган доридир.
بَطْنٌ هَضُومٌ ҳазми кучли қорин, وَكَشْحٌ مُهْضَمٌ эриган (қуриган) биқин, واِمْرَأَةٌ هَضِيمَةُ اْلكَشْحَيْنِ биқинининг ҳар икки томони яхшилаб ёпишиб кетган аёл.
هَضْم сўзи истиора йўли билан зулм маъносида ҳам ишлатилади.
Аллоҳ буюради: وَمَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحَاتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلاَ يَخَافُ ظُلْمًا وَلاَ هَضْمًا Кимда-ким мўмин бўлган ҳолда солиҳ амалларни қилса, бас, у зулмдан ҳам мукофоти камайишдан ҳам қўрқмайди (20/Тоҳо 112).