ه و ر

هَارَ اْلبِنَاءُ وَتَهَوَّرَ феъли — бино қулади, ўпирилди, деганидир. Бу худди اِنْهَارَ — қулаб тушди феъли кабидир. Аллоҳ буюради: أَفَمَنْ أَسَّسَ بُنْيَانَهُ عَلَى تَقْوَى مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانٍ خَيْرٌ أَمْ مَنْ أَسَّسَ بُنْيَانَهُ عَلَى شَفَا جُرُفٍ هَارٍ فَانْهَارَ بِهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ Ундай бўлса, биносини Аллоҳдан бўлган тақво ва розилик асосида қурган киши яхшироқми ёки биносини қулаш арафасидаги жар ёқасига қуриб, у билан бирга жаҳаннам ўтига қулаган киши яхшими? (9/Тавба 109).
Бир қироатга кўра هَارَ деб ҳам ўқилган. Бу маънода بِئْرٌ هَائِرٌ، وَهَارٌ، وَهَارٍ، وَمَهَارٍ дейилади, бу чуқур қудуқ маъносидадир. اِنْهَارَ فُلاَنٌ — фалончи баланд жойдан йиқилди. رَجَلٌ هَارٍ وَهَائِرٌ — ишида ожиз, кучсиз одам деганидир. Бу чуқур қудуққа ўхшатилган.
تَهَوَّرَ الَّليْلُ кеча зулмати ортди, қуюқлашди.
تَهَوَّرَ الشِّتَاءُ қиш роса авжига чиқди.
Баъзилар: تَهَيَّرَ дейди. Баъзилари تَهَيَّرَهُ дейди. Бу ё ҳарфи биландир; агар вов ҳарфи билан бўлганида, تَهَوَّرَهُ дейиларди.