م ر ر
М-р-р
مُرُور сўзи йўл юриш ва бирор нарсадан ўтиш деганидир. Аллоҳ буюради: وَإِذَا مَرُّوا بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ Уларнинг олдидан ўтганларида бир-бирларига кўз қисардилар (83/Мутоффифун 30); مَرُّوا كِرَاماً وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ беҳуда бир нарсага дуч келганларида эса, юз ўгириб, олийжаноблик билан ўтиб кетадилар (25/Фурқон 72).
Яъни, мўминлар беҳуда/ёмон нарсаларни гапиришга мажбур бўлганларида киноя ишлатадилар, ёмон нарса эшитганларида эшитмаганга оладилар, кўрганларида эса ундан юз ўгирадилар.
Аллоҳ буюради: فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنَا إِلَى ضُرٍّ مَسَّهُ Ундан зарарини кетказсак, гўё унга теккан ўша зарар учун Бизга ҳеч илтижо қилмагандек, писанд қилмай ўтиб кетаверади (10/Юнус 12).
Бу ерда келган مَرَّ сўзининг ифодалаган маъноси, وَإِذَا أَنْعَمْنَا عَلَى اْلإِنْسَانِ أَعْرَضَ وَنَأَى بِجَانِبِهِ Инсонга неъмат берганимизда, юз ўгириб, четга бурилиб кетади (17/Исро 83) оятининг ифодалаган маъноси кабидир.
أَمْرَرْتُ اْلحَبْلَ жумласи арқонни эшдим/бурадим деганидир. Худди шу маънода مَرِير ва مُمَرّ сўзлари ҳам кучли, чидамли ва мустаҳкам маъноларини англатади. Шу маънода فُلاَنٌ ذُو مِرَّةٍ дейилади, бу эса худди унинг эшими мустаҳкам эканини англатади. Аллоҳ таоло ҳам: ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوَى Бир куч эгаси дарҳол кўтарилди (53/Нажм 6).
مَرَّ الشَّيْءُ ва أَمَرَّ ибораси бирор нарса аччиқ бўлди деганидир. Шу маънода فُلاَنٌ مَا يُمِرُّ وَمَا يُحْلِي дейилади. Яъни: на фойдаси тегади, на зарари. деганидир. (24/Нур 58).
Яъни, мўминлар беҳуда/ёмон нарсаларни гапиришга мажбур бўлганларида киноя ишлатадилар, ёмон нарса эшитганларида эшитмаганга оладилар, кўрганларида эса ундан юз ўгирадилар.
Аллоҳ буюради: فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنَا إِلَى ضُرٍّ مَسَّهُ Ундан зарарини кетказсак, гўё унга теккан ўша зарар учун Бизга ҳеч илтижо қилмагандек, писанд қилмай ўтиб кетаверади (10/Юнус 12).
Бу ерда келган مَرَّ сўзининг ифодалаган маъноси, وَإِذَا أَنْعَمْنَا عَلَى اْلإِنْسَانِ أَعْرَضَ وَنَأَى بِجَانِبِهِ Инсонга неъмат берганимизда, юз ўгириб, четга бурилиб кетади (17/Исро 83) оятининг ифодалаган маъноси кабидир.
أَمْرَرْتُ اْلحَبْلَ жумласи арқонни эшдим/бурадим деганидир. Худди шу маънода مَرِير ва مُمَرّ сўзлари ҳам кучли, чидамли ва мустаҳкам маъноларини англатади. Шу маънода فُلاَنٌ ذُو مِرَّةٍ дейилади, бу эса худди унинг эшими мустаҳкам эканини англатади. Аллоҳ таоло ҳам: ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوَى Бир куч эгаси дарҳол кўтарилди (53/Нажм 6).
مَرَّ الشَّيْءُ ва أَمَرَّ ибораси бирор нарса аччиқ бўлди деганидир. Шу маънода فُلاَنٌ مَا يُمِرُّ وَمَا يُحْلِي дейилади. Яъни: на фойдаси тегади, на зарари. деганидир. (24/Нур 58).