و ق ب

Девор, қоя, танадаги тешик, кичик чуқурлик маъносини билдирувчи وَقْب сўзи, ичида сув тўпланадиган қоя коваги маъносини англатувчи نُقْرَة каби сўздир.
وَقَبَ Бирор ковакка, чуқурликка кирмоқ. Худди шу ўзакдан келган وَقَبَتِ الشَّمْسُ ибораси эса, қуёш ботди, деганидир.
Аллоҳ буюради: وَمِنْ شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ Қоронғулиги кирган вақтдаги кечанинг ёмонлигидан (113/Фалақ 3).
إِيقَاب ибораси эса, орқаваротдан ғийбат қилмоқ, миш-миш тарқатмоқдир. وَقِيب эса, ҳайвон югураётганда қорин бўшлиғидан чиқадиган товушдир.
قَبَّبَهُ وَقَبَّهُ феъллари эса, кесиб узди, йиртқич ҳайвон қозиқ тишларини кўрсатиб ириллади, маъноларига келади.