و ه ب
В-ҳ-б
Кишининг ўз молини ҳеч қандай эваз кутмасдан бошқасига бериши маъносини англатувчи هِبَة сўзи феъл сифатида وَهَبْتُهُ هِبَةً وَمَوْهِبَةً وَمَوْهِبًا тарзида ифодаланади.
Шу борада Аллоҳ буюради:وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ كُلاً هَدَيْنَا وَنُوحًا هَدَيْنَا مِنْ قَبْلُ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهِ دَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ وَأَيُّوبَ وَيُوسُفَ وَمُوسَى وَهَارُونَ وَكَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ Биз унга Исҳоқни ва Яъқубни ато этдик: барчаларини ҳидоятга йўлладик. Илгари Нуҳни ҳам ҳидоятга йўллаган эдик. Ҳамда унинг зурриётидан Довуд, Сулаймон, Айюб, Юсуф, Мусо ва Ҳорун пайғамбарларни ҳам ҳидоят қилган эдик. Эзгу амалларни қилувчиларни мана шундай мукофотлаймиз (6/Анъом 84); الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي وَهَبَ لِي عَلَى الْكِبَرِ إِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ Кексаликда менга Исмоил ва Исҳоқни беминнат берган Аллоҳга ҳамд бўлсин (14/Иброҳим 39); قَالَ إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لأَهَبَ لَكِ غُلاَمًا زَكِيًّا Фаришта: Мен сенга покиза бир ўғил ҳадя қилиш учун Роббинг юборган элчиман, деди (19/Марям 19).
Бу ерда фаришта ҳадя қилувчи ўзи эканини таъкидлаган. Чунки бу ҳадяни унга етказувчи ҳам ўзидир. Бир қироатга кўра لِيَهَبَ لَكِ деб ўқилган. Шундай қилиб, ҳадя бевосита Аллоҳ таолога нисбат берилган. Бу — ҳақиқий маъно. Биринчиси эса кенг маънода қаралса, тўғри бўлади.
Аллоҳ буюради: فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْمًا وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُرْسَلِينَ Сиздан қўрққач, дарҳол ораларингиздан қочдим. Сўнг Роббим менга ҳикмат ато этди ва мени пайғамбарлардан қилди (26/Шуъаро 21); وَوَهَبْنَا لِدَاوُودَ سُلَيْمَانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ Довудга Сулаймонни ато этдик. Сулаймон нақадар яхши банда эди! Чунки у овоз чиқариб тасбеҳ айтар ва Аллоҳга юзланар эди (38/Сод 30); (38/Сод 43); (19/Марям 53). (38/Сод 35). (33/Аҳзоб 50) оятида кўзда тутилган нарса ҳам аёлнинг ўзини Пайғамбарга (сав) беминнат равишда беришидир. .
Шу борада Аллоҳ буюради:وَوَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ كُلاً هَدَيْنَا وَنُوحًا هَدَيْنَا مِنْ قَبْلُ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهِ دَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ وَأَيُّوبَ وَيُوسُفَ وَمُوسَى وَهَارُونَ وَكَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ Биз унга Исҳоқни ва Яъқубни ато этдик: барчаларини ҳидоятга йўлладик. Илгари Нуҳни ҳам ҳидоятга йўллаган эдик. Ҳамда унинг зурриётидан Довуд, Сулаймон, Айюб, Юсуф, Мусо ва Ҳорун пайғамбарларни ҳам ҳидоят қилган эдик. Эзгу амалларни қилувчиларни мана шундай мукофотлаймиз (6/Анъом 84); الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي وَهَبَ لِي عَلَى الْكِبَرِ إِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ Кексаликда менга Исмоил ва Исҳоқни беминнат берган Аллоҳга ҳамд бўлсин (14/Иброҳим 39); قَالَ إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لأَهَبَ لَكِ غُلاَمًا زَكِيًّا Фаришта: Мен сенга покиза бир ўғил ҳадя қилиш учун Роббинг юборган элчиман, деди (19/Марям 19).
Бу ерда фаришта ҳадя қилувчи ўзи эканини таъкидлаган. Чунки бу ҳадяни унга етказувчи ҳам ўзидир. Бир қироатга кўра لِيَهَبَ لَكِ деб ўқилган. Шундай қилиб, ҳадя бевосита Аллоҳ таолога нисбат берилган. Бу — ҳақиқий маъно. Биринчиси эса кенг маънода қаралса, тўғри бўлади.
Аллоҳ буюради: فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْمًا وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُرْسَلِينَ Сиздан қўрққач, дарҳол ораларингиздан қочдим. Сўнг Роббим менга ҳикмат ато этди ва мени пайғамбарлардан қилди (26/Шуъаро 21); وَوَهَبْنَا لِدَاوُودَ سُلَيْمَانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ Довудга Сулаймонни ато этдик. Сулаймон нақадар яхши банда эди! Чунки у овоз чиқариб тасбеҳ айтар ва Аллоҳга юзланар эди (38/Сод 30); (38/Сод 43); (19/Марям 53). (38/Сод 35). (33/Аҳзоб 50) оятида кўзда тутилган нарса ҳам аёлнинг ўзини Пайғамбарга (сав) беминнат равишда беришидир. .