خ و ي

خَوَاء сўзининг асли — бўшлиқдир. Феъл сифатида خَوَي بَطْنُهُ مِنَ الطَّعَامِ يَخْوِى خَوًى қорни таомдан бутунлай бўшаб қолди шаклида қўлланилади. Шу жиҳатдан бўш ёнғоқ учун خَوَى اْلجَوْزُ خَوًى дейилади.
Худди шунингдек خَوَتِ الدَّارُ تَخْوِي خَواًуй бутунлай бўм-бўш қолди ҳам дейилади. وَخَوَى النَّجْمُ وَأَخْوَى Шу жиҳатдан ўхшатиш йўли билан, ботишида/чиқишида ҳеч қандай ёмғир келтирмайдиган юлдуз учун ҳам бу феъл қўлланилади.
Қўлланиш жиҳатидан أَخْوَى феъли خَوَى феълидан кўра кучлироқдир; худди, ичиш маъносини англатувчи أسْقََى феълининг سَقَى феълидан кўра кучлироқ бўлгани каби.
تَخْوِيَة сўзи эса икки нарсанинг орасини бўш қолдириш маъносини англатади.