ل ح ف

لاَ يَسْأَلُونَ النَّاسَ إِلْحَافًا Улар юзсизлик қилиб, кишилардан хиралик билан бир нарса ҳам сўролмайдилар (2/Бақара 273), яъни, сўрашда хиралик қилиб сўрамайдилар. Бу сўздан истиора йўли билан أَلْحَفَ شَارِبَهُ ибораси олинган бўлиб, у кишининг мўйловини яхшилаб калталаши деганидир. Аслида эса, у ётган пайтда устига ёпиб олинадиган кўрпа маъносини англатувчи لِحَاف сўзидан олингандир. Бу ҳаракат унинг устига кўрпа ёпдим, у эса кўрпани устига ёпди деган маънони англатувчи أَلْحَفْتُهُ فَاْلتَحَفَ феъли билан ифодаланади.