ل غ و

Сўз контекстида ишлатиладиган لَغْو сўзи — ҳеч нарсани ифодаламайдиган, эътиборга олинмайдиган сўз деганидир. Бу эса ўлчаб-чамалмасдан, ўйламасдан, чумчуқ ва унга ўхшаш қушлар чиқарадиган товушлар каби оддийгина оқиб кетаётган, ғувиллашга ўхшаш товушлардир. Абу Убайда айтади: لَغَوَ ، لَغَا ва عَيَبَ عَابَ феъли кабидир. Шоир шундай дейди:
عَنِ الَّلغَا وَرَفَثِ التَّكَلُّمِ -407
407- Ўзини беҳуда сўздан ва гуноҳ сўздан [тийган].
لَغِيتَ تَلْغَى беҳуда гапирдинг феъли худди لَقِيتَ تَلْقَى учрашдинг, дуч келдинг феъли кабидир.
Баъзан ҳар қандай ёмон сўз ҳам لَغْو деб аталади. Аллоҳ буюради: لاَ يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلاَ كِذَّابًا У ерда на беҳуда сўз эшитадилар, на бир ёлғон (Набаъ 35); وَإِذَا سَمِعُوا اللَّغْوَ أَعْرَضُوا عَنْهُ Улар беҳуда сўзни эшитганларида, ундан юз ўгирадилар (28/Қосос 55); لاَ يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلاَ تَأْثِيمًا У ерда беҳуда сўз ва гуноҳга солувчи гап эшитмайдилар (56/Воқеа 25); وَالَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ Улар эса беҳуда ва фойдасиз нарсалардан юз ўгирувчилардир, (23/Муъминун 3); وَالَّذِينَ لاَ يَشْهَدُونَ الزُّورَ وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِرَامًا Ва улар ёлғон гувоҳлик бермайдилар, беҳуда бир нарсага дуч келганларида, олийжаноблик билан (у ердан) ўтиб кетадилар (25/Фурқон 72) яъни улар хунук туюладиган сўз ва ибораларни киноя йўли билан айтадилар, очиқ айтмайдилар. Баъзилар буни: беҳуда сергап кишиларга дуч келганларида, улар билан бирга бу ишларга шўнғимайдилар, тарзида изоҳлаган. (2/Бақара 225). Шоир зикр этилган тушунчанинг ушбу маъносини асос қилиб дейди: 408 сўзи кабидир. 409.