ح ج ب

حَجْب ва حِجَاب бирор нарсага етишишга тўсқинлик қилишдир. Унинг феъли حَجَبَهُ حَجْباًً وَحِجَابًا шаклидадир. حِجَابُ اْلجَوْفِ эса, қориннинг қалбни тўсиб турадиган қисмидир. Аллоҳ буюради: وَبَيْنَهُمَا حِجَابٌ Икки томон ўртасида бир тўсиқ бордир (7/Аъроф 46); бу ерда кўзнинг олдини тўсадиган нарса кўзда тутилмаган; балки жаннат аҳлининг лаззати жаҳаннам аҳлига, жаҳаннам аҳли тортаётган азоб эса жаннат аҳлига етишига тўсқинлик қиладиган нарсадир. Худди Аллоҳ таолонинг: فَضُرِبَ بَيْنَهُم بِسُورٍ لهُ بَابٌ بَاطِنُهُ فِيهِ الرَّحْمَةُ وَظَاهِرُهُ مِنْ قِبَلِهِ الْعَذَابُ Шу пайт уларнинг ўртасида дарвозали бир девор урилади. Бу деворнинг ичида раҳмат, ташқарисида эса азоб бўлади (57/Ҳадид 13) деган сўзида баён қилганидек.
Яна Аллоҳ буюради: وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ أن يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلاَّ وَحْياً أوْ مِنْ وَرَاء حِجَابٍ Аллоҳ инсон билан фақат ваҳий орқали ёки парда ортидан сўзлашади (42/Шуро 51); яъни: ўзи билан сўзлашилаётган ва ўзига етказилаётган киши кўрмайдиган тарзда. Аллоҳ таолонинг: حَتَّى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ Отлар чопиб парда ортида кўринмай кетдилар (38/Сод 32) деган сўзи эса, қуёшнинг ботиши билан кўзлардан яширинишидир.
حَاجِب эса, султонга етишишга тўсқинлик қиладиган кишидир. Бошдаги حَاجِبَانِ икки қош эса, кўзларни ҳимоя қилиши жиҳатидан ҳожиб вазифасини ўташидандир. Қуёшнинг ҳожиби эса, ҳожибнинг султон олдида юришидек, ундан аввал кўринишидандир. Аллоҳнинг: كَلا إِنَّهُمْ عَنْ ربِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ Йўқ! Албатта, улар ўша куни Роббиларидан маҳжуб бўлурлар (83/Мутоффифун 15) деган сўзига келсак, у فَضُرِبَ بَيْنَهُم بِسُورٍ Шу пайт уларнинг ўртасида дарвозали бир девор урилади (57/Ҳадид 13) оятида ишора қилинган нурнинг улардан узоқ тутилишидир.