ح ن ث

Аллоҳ буюради: وَكَانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنثِ الْعَظِيمِ Катта гуноҳни (Аллоҳга ширк келтиришни) қилишда оёқ тираб турар эдилар (56/Воқеа 46); яъни: гуноҳга солувчи жиноят. Шунинг учун ямини ғамусга حِنْث дейилган. Қасамининг талабини бажармаган кишининг ҳолатини ифодалаш учун حَنِثَ فِي يَمِينِهِ феъли ишлатилади.
Балоғат ҳам, инсон илгари масъул бўлмаган бўлса, ундан эътиборан қилган ишидан масъул тутилгани сабабли حِنْث калимаси билан ифодаланиб بَلَغَ فُلاَنٌ اَلْحِنْثَ фалончи ҳинсга етди, дейилади. مُتَحَنِّث эса, айбни ўзидан узоқлаштирувчи киши деганидир; مُتَحَرِّج ва مُتَأثِّم калималари каби.