د س ر

وَحَمَلْنَاهُ عَلَى ذَاتِ أَلْوَاحٍ وَدُسُرٍ : Нуҳни тахталардан ясалган, михлар билан қоқилган кемада кўтардик (54/Қамар 13) сўзидаги دُسُر ; مَسَامِير /михлар маъносидадир. Унинг бирлиги دِسَار шаклида келади. دَسْر сўзининг асл маъноси бирор нарсани зўрлик билан, шиддатли равишда итаришдир. دَسَرَهُ بِالرُّمْحِ : Уни найза билан санчди. رَجُلٌ مِدْسَرٌ сўзи, رَجُلٌ مِطْعَنٌ : Санчилган/туртилган одам сўзи кабидир.
Бу маънода шундай ривоят қилинади: لَيْسَ فِي الْعَنْبَرِ زَكَاةٌ، إِنَّمَا هُوَ شَيْءٌ دَسَرَهُ الْبَحْرُ : Анбарда закот йўқ; у — денгиз ташлаган бир нарсадир. [Ҳасан шундай дейди: دُسْر ; кеманинг кўкрагига дейилади. Чунки у қовурғаси билан сувни итаради. Шунингдек, кема улар билан боғланадиган мих ва тасмаларга ҳам دُسْر дейилади. Мужоҳид дейдики; دُسْر кеманинг устунларига дейилади. Баъзиларга кўра эса кеманинг қовурғасига; бошқа баъзиларга кўра эса унинг асосий танаси билан ҳар икки томонига дейилади].