أ ذ ي

أَذَى сўзи жонли мавжудотларга етадиган зарарни англатади. Бу зарар жонзотнинг танасига ёки руҳига қаратилган бўлиши мумкин; ёхуд қилинган ишнинг дунёвий ёки ухравий оқибатларидан келиб чиқиши мумкин. Аллоҳ буюради: لاَ تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُم بِالْمَنِّ وَالأذَى Садақаларингизни миннат ва озор бериш билан йўққа чиқарманглар (2/Бақара 264); فَآذُوهُمَا Икковига ҳам азият беринглар (4/Нисо 16) оятидаги азият эса уришга ишорадир. Тавба сурасидаги: وَمِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَيَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ Улардан баъзилари пайғамбарга азият беради ва у қулоқдир, дейдилар (9/Тавба 61) ояти ҳам шунга ўхшашдир.
وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ رَسُولَ اللّهِ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ Аллоҳнинг Расулига азият берувчилар учун аламли азоб бордир (9/Тавба 61); لاَ تَكُونُوا كَالَّذِينَ آذَوْا مُوسَى Мусога озор берганлар каби бўлманглар (33/Аҳзоб 69); وَأُوذُوا حَتَّى أَتَاهُمْ نَصْرُنَا Бизнинг ёрдамимиз келгунга қадар азият кўрганлар (6/Анъом 34); لِمَ تُؤْذُونَنِي нега менга озор берасизлар (61/Соф 5). وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ قُلْ هُوَ أَذًى Сендан ҳайз ҳоли ҳақида сўрайдилар, айтгин: У бир азиятдир (2/Бақара 222). Бу ҳолатнинг азият деб номланиши ҳам шариат ўлчовлари, ҳам тиббиёт мезонлари жиҳатидан тўғридир. Бу соҳа мутахассисларининг аниқлашича, бу ҳолат ҳақиқатан ҳам азиятдир.
آذَيْتُهُ ёки ва ва сўзлари бир-бирига яқин маъноларни англатади, уларнинг барчаси маъносини билдиради.