أ ب ل

وَمِنَ اْلإِبِلِ اثْنَيْنِ : Туядан ҳам икки жуфт (яратди) (6/Анъом 144).
إبِل сўзи жуда кўп туяни ифодалаш учун ишлатилади; ўз ўзагидан бирлик шакли йўқ.
Аллоҳ таолонинг; أَفَلاَ يَنْظُرُونَ إِلَى اْلإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ Туянинг қандай яратилганига назар солмайдиларми? (88/Ғошия 17) оятидаги إبِل сўзидан мақсад булутлар экани айтилган. Агар бу фикр тўғри деб қабул қилинса, булут туяга, булутнинг ҳаракати эса туянинг ҳаракатига ўхшатилган бўлади. Ёввойи ҳайвон учун ишлатиладиган أبَلَ اْلوَحْشِيُّ يَأْبَلَ أُبَولاًً ва أبَلَ أبَلاًَ феъли эса ўша ҳайвоннинг ташналикка туядек сабр қилганини/чидаганини, шу боис сувдан четда турганини ифодалайди. Худди шунингдек, кишининг хотинига яқинлашишни тарк этиши ҳам تَأبَّلَ الرَّجُلُ عَنْ اِمْرَأَتِهِ ибораси билан ифодаланади. اَبَّلَ الرَّجُلُ ибораси кишининг туялари кўпайганини англатади. فُلاَنٌ لاَياْتَبِِلُ ибораси эса кишининг туяга минганда унинг устида тура олмаганини ифодалайди. Туяга чиройли минадиган ва унинг устида чиройли ўтирадиган киши учун эса رَجُلٌ آبِلٌ وَاَبِلٌ ибораси ишлатилади. إبِلٌ مُؤَبَّلَةٌُ сўзи эса тўда ҳолида бўлган туялар деганидир.
إبَالَة сўзи бир боғ ўтин маъносини англатади. Бу ерда куч ва чидамлилик жиҳатидан ўхшатиш қилинган. وَأَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْراً أَبَابِيلَ : Уларнинг устига тўда тўда қушларни юборди (105/Фил 3). Яъни, туя сурувлари каби тарқоқ қушлар. أَبَابِيلَ сўзининг бирлиги إبِيل шаклидадир.