ب ز غ

Аллоҳ буюради: فَلَمَّا رَأَى الشَّمْسَ بَازِغَةً Сўнгра қуёшни атрофига нур сочган ҳолда чиқаётганини кўргач (6/Анъом 78); فَلَمَّا رَأَى الْقَمَرَ بَازِغاً Кейин ойни атрофига нур сочган ҳолда чиқаётганини кўргач (6/Анъом 77); яъни, нурини ёйган ҳолда чиққан. بَزَغَ النَّابُ ибораси ҳам ташбеҳ йўли билан ана шу чиқишга ўхшатилган.
بَزَغَ البَيْطَارُ الدَّابَّةَ ўзагидан олинган бу сўз байторнинг ҳайвон қонини оқизишини ва бу қоннинг оқишини ифодалайди.