ك ف ي

كِفَايَة кифоя сўзи, бирор мавзудаги бўшлиқни тўлдирадиган ва бирор ишда муродга етишни таъминлайдиган миқдордир. Аллоҳ буюради: وَكَفَى اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ الْقِتَالَ Шу тариқа Аллоҳ мўминларга жангда кифоя қилди (33/Аҳзоб 25); إِنَّا كَفَيْنَاكَ الْمُسْتَهْزِئِينَ Албатта, Биз масхара қилувчиларга қарши сенга кифоя қиламиз (15/Ҳижр 95); وَكَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا Бунга гувоҳ сифатида ҳам Аллоҳ етарли (4/Нисо 79).
Айтиладики: бунинг маъноси, гувоҳ сифатида Аллоҳ етарли, шаклидадир. بِاللهِ лафзатуллоҳнинг бошида турган бо ҳарфи эса, ортиқчадир. Баъзилар эса, гувоҳ сифатида Аллоҳ билан кифояланинг, маъносига келади, деган. Озиқ-овқатларнинг كُفْيَة деб таърифланадигани, таом сифатида етадиган миқдоридир. Бу сўзнинг кўплиги, كُفًى шаклидадир. كَافِيكَ فُلاَنٌ مِنْ رَجُلٍ фалон киши, одам сифатида сенга етарли, дейиладики, бу худди حَسْبُكَ مِنْ رَجُلٍ Одам сифатида у сенга етарли, жумласи кабидир.